Blog : Media

Gastcolumn voor ELLE

Gastcolumn voor ELLE

Twee jaar lang dook ze op in mijn Facebookstream. Vaak was ze in een buitenland, op een exotische plek in Afrika, Amerika of Azië. Ze was nooit alleen. Altijd was er een man in de buurt, meestal was het dezelfde knappe jongen die in vrijwel alle opzichten verschilde van mij.
Sinds onze woeste nacht samen verviel ik in oude patronen. Ik leidde het leven van een man alleen in de stad – naast mijn werk verdiepte ik me letterlijk in de vrouw. Niet in één vrouw, maar in alle vrouwen die me wilden hebben. De vrouwen van twintig (studentes met glanzende ogen en vroegwijze levensinzichten), de vrouwen van dertig (harde werkers met dromen over baby’s en nakende huwelijken) en de vrouwen van veertig (gescheiden parels met ontloken seksdrive en scherpe humor).
Toch was ik die ene, de vrouw met die goudblonde lokken, dat meisje van die nacht, niet vergeten. Hoe kon ik ook? Ze was een mysterie dat maar door mijn hoofd bleef spoken.
Het enige spoor dat ze na ons wilde avontuur achterliet, was digitaal. Ja, ze leefde, maar alleen op social media. In de stad, met al haar cafés en clubs die ik zo vaak doorkruistte, kwam ik haar nooit tegen.
Zij moest mij wel zijn vergeten, want die knappe jongen stond naast haar op bijna al haar foto’s. Hun liefde en geluk spatte van Facebook af. De knappe jongen staarde me met zijn brede kaaklijn en koningsblauwe ogen triomfantelijk aan vanaf mijn eigen telefoon, omdat ik het natuurlijk niet kon laten om zijn profiel te bekijken. En te vergelijken. Hij was mooier, stoerder en waarschijnlijk ook nog liever dan ik. De enige logische uitkomst – dat zij met hem was en niet met mij.
Maar zelfs Facebookfoto’s vergelen, althans in de herinnering. Want er ging een tijd voorbij, zonder dat ik aan haar dacht. Totdat ik op een veel te warme oktoberdag naar het station fietste, in bloedhaast omdat ik een trein moest halen. Zij fietste me in tegenovergestelde richting tegemoet. Ik probeerde haar blik te vangen, maar ze zag me niet en ik durfde haar niet te groeten.
In de trein opende ik voor het eerst sinds lange tijd weer haar Facebookprofiel, het wederzien van een oude vlam. Maar er ontbrak iets. Alle foto’s van de jongen, die zo veel mooier, stoerder en liever was dan ik, waren verdwenen. Als dit al iets zei, dan was het dat ze eindelijk, twee jaar na onze onstuimige ontmoeting, vrij was.
‘Hé, ik zag je vandaag fietsen op straat, kon je niet groeten vanwege grote haast, maar moest wel aan je denken. Hoe gaat het eigenlijk met je?’ schreef ik in een privébericht naar haar op Facebook. Ik had geprobeerd het luchtig te houden, maar feitelijk gezien was ik in heftige paniek.
Hoe zou ze op dit plotselinge teken van leven van mij reageren? Zou ze denken dat ik een stalker was die haar twee jaar lang vanaf Facebook had bespioneerd? Wachtend tot het eindelijk gedaan was met haar relatie? Zou ze denken dat ik een stakker was die zich masturberend op haar profielfoto’s door de laatste twee jaar had gesleept? Of zou ze dan toch een romanticus in mij vermoeden die zijn hart nu eenmaal aan een enkeling verpandt?
O Facebook, blauw monster uit Californië, waarom heb jij deze vlam zo wakend gehouden?
De volgende dag had ik bericht terug.

Maurice Seleky werd door de ELLE gevraagd om een gastcolumn te schrijven over de liefde. Deze column werd in augustus 2017 gepubliceerd in het zomernummer van het tijdschrift. Fotografie door Nicky Onderwater.

Interview i-D

Interview i-D

Maurice Seleky werd door i-D geïnterviewd naar aanleiding van de programmareeks Millennial Matters in Pakhuis De Zwijger. Lees het volledige interview hier.

Interview door SSBA Salon

Interview door SSBA Salon

Maurice Seleky werd geïnterviewd door SSBA Salon naar aanleiding van de zevende en laatste editie van de Jonge Schrijversavond op vrijdag 30 september 2016 in de Stadsschouwburg Amsterdam. Zie hier voor het volledige interview.

Interview door Consultancy.nl

Interview door Consultancy.nl

Maurice Seleky en Chris Julien werden als Novel-partners geïnterviewd door Consultancy.nl naar aanleiding van hun deelname aan de eerste culturele handelsmissie vanuit Amsterdam naar New York. Zie hier voor het volledige interview.

Gastblog voor Adformatie

Gastblog voor Adformatie

Maurice Seleky en Chris Julien schreven als Novel-partners een gastblog voor Adformatie naar aanleiding van hun deelname aan de eerste culturele handelsmissie vanuit Amsterdam naar New York. Lees het blog met hun bevindingen hier.

Gastcolumn voor ELLE

Gastcolumn voor ELLE

Zij zat met een jongen aan tafel in het café en ze had mij nog niet gezien. Ze had dik goudblond haar en een stralende glimlach. De levenslust spatte in vonken van haar af en ik kon mijn ogen dan ook niet van haar afhouden. Wie was dit meisje?
Uit de lichaamstaal tussen de jongen en het meisje meende ik te kunnen afleiden dat hij niet haar vriend was. Die aanname bood perspectief.
‘Wat doe jij hier?’ vroeg ik haar, na vijf minuten talmen en gebruikmakend van het feit dat de jongen naar de WC was gegaan. ‘Ik speel toneel,’ zei het ravissante meisje, terwijl ze me van top tot teen opnam. ‘In mijn vrije tijd. Verder studeer ik journalistiek. Jij?’
Ik legde uit dat ik een lezing had gegeven in het theatercomplex waar het café deel van uitmaakte. Ze vroeg waar die lezing over was gegaan, waarop ik – hoewel ik dit eigenlijk een zwaktebod vond – mijn eigen boek tevoorschijn haalde. ‘Dit is mijn laatste exemplaar.’
Haar ogen leken heel even op te lichten. Blijkbaar had ik haar interesse weten te wekken. ‘Is dat jouw boek?’
‘Je mag het wel lenen, maar ik moet het volgende week terug hebben. Die zondag moet ik er namelijk weer uit voorlezen.’
De jongen was inmiddels teruggekomen van de WC. Ongemakkelijk beleefd gaven we elkaar een hand. Zijn gemompelde naam ving ik niet op, zijn nijdige blik wel. Merkbaar chagrijnig ging hij wat te drinken halen.
‘Hoe kan ik je bereiken om het terug te geven?’ Het meisje leek oprecht nieuwsgierig, hoewel ze me niet het type leek dat zich al te makkelijk liet inpakken.
‘Google me maar.’
Mijn hele aanpak was op een Hank Moody-achtige manier fout, maar misschien was het wel daarom dat ik een paar dagen later een Facebook-bericht van haar ontving.
‘Ik ben er zondag bij. Geen zorgen, je boek maakt het prima.’
Die zondag dook ze inderdaad op bij de literaire avond waar ik moest optreden. Hoewel we elkaar nauwelijks kenden, zo sprak ik haar naam verkeerd uit, leek het op sommige momenten alsof we al een hele geschiedenis met elkaar deelden. We spraken over onze toekomstdromen, onze studentenjaren, onze vriendschappen en over de liefde.
‘Wat trekt jou dan aan in een vrouw?’ De wijn had gevloeid en we zaten buiten op een bankje te roken. ‘Uiteindelijk zoek ik een vrouw met een sterke eigen wil – een hard headed woman. Zoals in dat liedje van Cat Stevens. I’m looking for a hard headed woman. One who will make me do my best.
Met een ernstige blik overdacht ze mijn woorden. ‘Pas maar op.’ zei ze, terwijl alle stofdeeltjes in de lucht om haar heen zilverkleurig glinsterden in het lantaarnlicht. Toen ze weer glimlachte, zoende ik haar.
Na het optreden belandden we bij mij thuis. Nog meer wijn, Cat Stevens op de achtergrond. Uiteindelijk zoenden we weer en mondde onze omhelzingen uit in een tweemansjungle waar we verdwaalden in de ene na de andere verrukking. Drie weken later vertrok ze naar Afrika om een berg te beklimmen. Ik ben haar nog steeds niet vergeten.

Maurice Seleky werd door de ELLE gevraagd om een gastcolumn te schrijven over de liefde. Deze column werd in juli 2016 gepubliceerd in het zomernummer van het tijdschrift. Fotografie door Nicky Onderwater.

De Kleurrijke Top 100

De Kleurrijke Top 100

Schermafbeelding 2015-11-02 om 09.57.22

Maurice Seleky is opgenomen in De Kleurrijke Top 100. De Kleurrijke Top 100 is een lijst van invloedrijke en kleurrijke Nederlanders als antwoord op de huidige top lijsten zoals de Quote500, de top 200 van de Volkskrant en de top 100 van OPZIJ.

Het einde van Mad Men

Het einde van Mad Men

Vorige week nam de wereld na acht jaar en zeven seizoenen afscheid van Mad Men, volgens velen een van de beste televisieseries ooit gemaakt. Centraal in de serie stonden de medewerkers van het fictieve reclamebureau Sterling Cooper in New York tussen 1960 en 1970. Het einde van de serie vervulde mij als trouwe fan met weemoed en dit is waarom.

In de loop der jaren waren de karakters uit de serie – waaronder de struise office manager Joan Harris, de getalenteerde copywriter Peggy Olson, de ambitieuze account manager Pete Campbell, de charmante partner Roger Sterling en de enigmatische creative director Don Draper – erg veel voor me gaan betekenen. Ik had zoveel uren lief en leed met ze gedeeld dat het net leek of ze werkelijk deel van mijn leven uitmaakten. We hadden samen in liften gestaan, eindeloos getelefoneerd, klanten binnengehaald, copieus gelunchd, prijzen gewonnen, vrouwen bedrogen, minnaars opgedoken, duizenden sigaretten gerookt, kinderen gekregen, scheidingen doorgemaakt en het licht uit onze ogen gezopen. We waren vrienden en collega’s geworden, lotgenoten in dit aardse tranendal – stuk voor stuk worstelend met herkenbare problemen. Of het nu ging om liefde, vriendschap of werk, in iedere aflevering van Mad Men was wel een levensles te vinden. Alle personages zochten net als ik voortdurend naar betekenis. Wie ben ik eigenlijk? En waarom doe ik wat ik doe?

In 2007 was ik met de serie begonnen, waardoor het einde van Mad Men niet alleen het afscheid was van het in de serie geportreteerde decennium, maar ook van verschillende fasen in mijn persoonlijke geschiedenis. Hoe was het mogelijk dat ik – geliefdes, huizen, banen, jaren verder – zo veel ouder was geworden in zulke korte tijd? En hoe had de rest van de wereld zich zo snel kunnen ontwikkelen? Van het ondenkbare gegeven van een zwarte Amerikaanse president tot een nieuwe koning in Nederland, van de opkomst van Twitter tot het verdwijnen van Hyves, van een wereldwijde economische crisis tot een nieuwe golf van creativiteit en ondernemingszin in Amsterdam. Uiteindelijk vertelde Mad Men ons eigen verhaal zonder dat we dit direct doorhadden.

De kracht van Mad Men lag namelijk in de griezelig accurate weergave van tijd. De mannen en vrouwen van Sterling Cooper veranderden even gelijkmatig als wijzelf. Vaak onbewust en met veel minder controle dan ze zelf zouden willen. Zoals om me heen al die zoekende twintigers langzaam waren veranderd in dertigers die hun bestemming hadden gevonden in huwelijken, kinderen en koophuizen, zo waren Don Draper en de zijnen ook ouder geworden en gegroeid zonder het zelf haast te merken.

Iedereen weet dat tijd het ultieme schaarse goed is, het leven bestaat namelijk maar alleen uit de tijd die ons is gegeven, toch verkwanselen we het te vaak aan zaken zonder zin. Bedenker Matthew Weiner van Mad Men schonk ons, zoals regisseur Richard Linklater dat deed met zijn speelfilm Boyhood, het waardevolle inzicht dat werkelijk ieder moment in een mensenleven telt – want alles gaat heel snel voorbij. Een van de personages zegt dan ook in de laatste aflevering: ‘Your life is undeveloped property. You can turn it into anything you want. It’s got a hell of a view.’ En daar moeten we het mee doen.

Maurice Seleky publiceerde deze column eerder op SSBA Salon.