Proloog
We zijn er allemaal, maar dit keer voor het laatst.
Rein zit naast mij op de tweede rij. Hij draagt een zwarte zonnebril en zit voortdurend aan zijn neus, alsof hij verkouden is of heel verdrietig. Misschien is hij het allebei wel. Hij heeft me voor het begin van de dienst een lijntje coke aangeboden. ‘For old time’s sake,’ had hij in de wc gezegd, terwijl hij al met zijn sleutel in het envelopje stond te poken. Ik sloeg af, want ik wilde mezelf niet nog een keer verdoven. Niet op deze dag, niet nu.
Zara zit op de voorste bank. Ze draagt het zwarte jurkje dat ze ook droeg toen we haar voor het eerst tegenkwamen in Paradiso, zoveel jaren geleden. De uitdrukking op haar gezicht is die van een oorlogsweduwe – trots en ongenaakbaar, maar van binnen vol angst om het offer dat is gebracht te bezoedelen door het tonen van haar ware gevoelens.
Naast haar zit de moeder van Ego, zichtbaar verouderd, maar eigenlijk nog mooier geworden. De bijenkoningin die nog eenmaal laat zien dat ze vruchtbaar is, nu haar kroost en hoop op nageslacht te vroeg uit haar leven is verdwenen.
De rijen achter ons zijn gevuld met oude schoolvrienden, medestudenten, mooie jongens en meisjes uit het nachtleven, kameraden uit zijn nieuwe leven – waar wij zo weinig van mee hebben gekregen – in hun gesteven uniformen en zelfs onze dealer M., die er in zijn donkerblauwe pak uitziet als de koning van Marokko.
En ook Ego is er. Natuurlijk is hij er.
Ego Faber, gevallen engel, de dapperste jongen die ik ooit heb gekend.
Hij ligt in zijn kist met de gracieuze schoonheid van een vampier, in staat om ieder moment zijn ogen open te slaan en de nacht in te duiken op zoek naar vers bloed.
De dienst wordt geleid door een dominee. Hij is een statige en waardige man die goed weet waar hij god moet zoeken. Voordat hij begint over het wonderlijke leven van de jonge Ego Faber en diens tragische dood, klinkt, op verzoek van Zara, The Cure (het nummer heet Lovesong).
Whenever I’m alone with you
You make me feel like I am young again
Whenever I’m alone with you
You make me feel like I am fun again
Ik kijk naar Zara en zie hoe zij het liedje geluidloos woord voor woord meezingt. Ik besef dat zij nooit van mij zal kunnen houden, niet zoals ze van Ego hield.
Nu breekt alles los, er is eindelijk plaats voor mijn verdriet. Oh, de miljoenen die we verloren hebben, de huizen, de banen, de auto’s, de meisjes en de tijd – alles lijkt zo ver weg. Alleen het blauw, de kleur van de kater, is nog over van onze dromen.
Want niemand brengt mij de jeugd terug, de jaren waar ik naar verlang, de dagen die echt achter me liggen, ook al leken ze zo veel te beloven toen ze nog maar net waren begonnen.
En niemand zal je dit verhaal vertellen, ook al weet iedereen over wie ik het heb.
Vrijwel alles wat je wilt weten, heeft met het meisje te maken. Nee, dit is geen verhaal van liefde. Dit is het getuigschrift van een obsessie. Alles wat je nu zult lezen, is de herinnering aan Ego Faber en zijn verschrikkelijke muze – Zara.
En ook ik speel in deze geschiedenis een rol, want ben ik niet degene die Ego Faber de dood in heeft gejaagd?
Ik ben in niemandsland nu.
Ik weet dat ik Generatie Y ben en volgens de statistieken tot heel veel in staat, ik weet van de crisis, de shit die is uitgebroken, ik weet van de griep, ik weet van Wilders, ik weet van alles wat ooit van belang leek, maar ik geloof niet dat het mij nog iets kan schelen. Ik ben kind van mijn tijd, maar mijn tijd is al voorbij.
Ik ontdek mijn eerste grijze haren en vraag me af of ik ooit kinderen krijg. Ik woon niet meer in de stad. Ik heb mijn studie niet afgemaakt. Ik lees geen boeken meer, kijk geen televisie. Ik heb geen iPhone, ik maak me niet druk om de opwarming van de aarde, de bankiers, het rookverbod of de opkomst van China en India. Ik Twitter niet, ik dweep niet met Barack Obama en ik kijk nooit meer in de spiegel.
Misschien krijgt alles weer richting en een doel, hervind ik mijn onschuld, mijn jeugd, mijn vermogen tot bewonderen, maar tot die tijd verkeer ik in een staat van verlamming, een toestand van stilte, met maar één gedachte die me in beweging, in leven houdt - I LOVE EGO FABER.
"Ego Faber is een messcherp portret van een nieuwe generatie."
- Playboy
"Geslaagd generatieportret."
– BOEK
"Sterk debuut"
– 4 sterren in Veronica Magazine
"Maurice Seleky is een begenadigd schrijver. Hij heeft een rauw realistische manier van schrijven en zijn zinnen lezen weg als pakkende teksten bedacht door een reclamebureau. Daarnaast is het verhaal boeiend…. Niet voor niets wordt Ego Faber de Gimmick! van dit decennium genoemd. De kracht van het boek schuilt hem in het feit dat Seleky bijna ongemerkt twee uiterste werelden in elkaar laat overlopen: die van de onbegrensde mogelijkheden versus uitzichtloze eenzaamheid. De schrijver heeft een knappe prestatie geleverd."
– Havana
|
|
|
|
|
|
|||
